เด็กวัย 10-15 ปี หรือวัยทีน เป็นวัยที่อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนะคะ “ บางเรื่องไม่อยากปรึกษาพ่อแม่ จะปรึกษาเพื่อนก็ เด็กเหมือนกัน ”  ข้อนี้เด็กเป็นคนพูดเองนะคะ

หนังสือเลยเป็นที่ปรึกษาได้ค่ะ

นักจิตวิทยาชาวเกาหลีสองท่าน คุณ โช บุง ฮวัน และ คุณ อิม คยอง ฮี เขียนรวบรวมปัญหาและคำแนะนำได้น่ารักน่าอ่านทีเดียว แปลไทยโดยคุณพรรณนิภา น้ำใจเย็นฉ่ำ ซอง มีคุณประทานพร โกวิทยานันท์เป็นบรรณาธิการ

ผู้เขียนยกตัวอย่างทุกปัญหาพร้อมวิธีแก้ไขให้พร้อมเลยค่ะ  แถมด้วยการ์ตูนจบในตอนน่ารักๆ ยิ่งช่วยให้ลดทอนความเครียด  ผู้เขียนยืนยันว่าปัญหาทุกปัญหามีทางแก้แน่นอนค่ะ

ประทานพร โกวิทยานันท์   บรรณาธิการบอกว่า “  เด็กไทย เด็กจีน เกาหลี ปัญหาพื้นฐานก็คล้ายๆกันค่ะ เลยคิดว่าเอามาแปลมาบอกกันได้

 เด็กไทย เด็กจีน เกาหลี ล้วนมีปัญหาเด็กโดนรีดไถเงินตามข้างถนน หนังสือแนะวิธีระวัง พร้อมกับแนะให้กล้าหาญ

                 ความเครียดของวัยรุ่น มีที่มาจากหลายทาง      ถ้าโดนละเมิดทางเพศ วัยรุ่นจะทำอย่างไร

                 เมื่อเปิดเทอมขึ้นชั้นใหม่ต้องย้ายโรงเรียน  เด็กก็เครียด เพราะกลัวเข้ากับเพื่อนใหม่ไม่ได้

                 เรื่องที่ผู้ใหญ่มองข้าม เด็กวัยรุ่นอาจสะดุด  เช่นแค่สิวขึ้นก็เครียดจะแย่   ถ้าโดนดุแล้วอารมณ์เสียล่ะ ?

                 ปัญหาที่ผู้ใหญ่คิดว่าเป็นเรื่องเล็ก เด็กๆวัยรุ่นที่เพิ่งเกิดมาเจอโลกแค่สิบปีกว่าๆ อาจจนปัญญาจัดการไม่ได้

                  หนังสือเล่มนี้ดึงหัวข้อปัญหาขึ้นมาหาทางออกให้เกือบจะครอบคลุม      ท้ายของบางตอนยังมีแบบทดสอบช่วยเพิ่มความมั่นใจด้วยนะคะ  วัยรุ่นลองทำดูแล้วจะรู้ค่ะ ว่าปัญหาที่เราคิดว่าใหญ่นั้น แท้จริงมันอาจเป็นแค่เรื่องเล็กๆ ที่มีทางแก้ไขที่ง่ายมากเลยค่ะ

77 ปัญหากลุ้มใจของวัยทีนพร้อมวิธีแก้ ไม่ใช่แค่ให้วัยรุ่นอ่านได้นะคะ ผู้ปกครองทั่วไปก็อ่านดีค่ะ

วันนี้ขอแนะนำหนังสือผีสุดคลาสสิค ที่มีชื่อชุดว่าภูตผีปีศาจไทย ซึ่งพิมพ์ในวาระครบรอบ 100 ปี เหม เวชกร ค่ะ

เมื่อเอ่ยนามเหม เวชกร บรรดาผู้เสพงานศิลป์จะนึกถึงสองสถานะพร้อมกัน นั่นคือนักเขียนเรื่องผีและนักวาดชั้นครู

เพราะเรื่องเร้นลับหรือเรื่องผีของครูเหม มีเอกลักษณ์คือภาพประกอบ ที่ผู้อ่านจะจำติดตา

                   ส่วนเรื่องเล่าก็ราวกับมีชีวิต สมจริงจน

ผู้อ่านรู้สึกเสมือนได้เข้าไปอยู่ในเรื่องนั้นๆด้วย 

คาดว่าเรื่องผีของครูเหม มีราว 108 เรื่อง แต่ละเรื่องทำหน้าที่สื่อบันทึกเหตุการณ์ สภาพบ้านเมือง ธรรมเนียมประเพณีตลอดจนวิถีชีวิตคนไทย ช่วงพุทธศักราช 2470-2512 อันเป็นเวลาที่ครูเหมผลิตงานออกมา นั่นเพราะครูเหมใช้สถานที่จริงเป็นจุดเกิดเหตุเสมอ

ตัวละครของครูเหมหมุนเวียนไป หลายคนเจอผีบ่อย  เช่นนายสมัย ที่เจอผีในเรื่องโรงเรียน ครูพยุง ผู้วิเศษ คุณปู่อาละวาด  หมอยูโซะ และอีกหลายคราวจนต้องไปเข้าสโมสร พึ่งบุญพระที่วัดระฆัง

ส่วนอ้ายเรืองก็เจอหลายหนเช่นในยามรักษาซ่อง   อ้ายจอมต้องสู้ มรดกบังคับ และบ้านเกิดอ้ายเรือง

หรืออย่างนายอุทิศที่เจอในเรื่องส่วนตัวกลั้วการเมือง นางกลม แล้วไปเจออีกในลูกสาวทิดอู๋  และวิญญาณทรมาน เพลงสังขารา เป็นต้น

   การเล่าเรื่องของครูเหม มักใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่งคือผม ทำให้ผู้อ่านรู้สึกใกล้ชิดผู้เล่า ร่วมรับรู้เหตุการณ์ไปพร้อมกัน

            “ คนที่ตายน่ะคือใครครับ ?” ผมถาม

            “ เขาชื่อนายโสม มหาดเล็กที่รัก “ ขุนนางนั้นบอก

            “ อ้อ ! ปู่โสม ! “ ผมร้องแล้วนิ่งอั้นไป.. แล้วตัวท่านคือผู้ใดเล่าครับ “

            “  อ้าว ! ก็นายโสมน่ะสิ “ พอเขาบอกขาดคำ ผมถึงแก่ผงะสะดุ้งสุดตัว ..

             ผีของครูเหม ไม่แหกอกแลบลิ้นปลิ้นตา แต่มานิ่มๆ นิ่งๆ บางทีคนที่เจอก็ไม่รู้ว่ากำลังอยู่กับผี  ทิ้งความขนลุกขนพองไว้ให้ตอนจบ แต่เกือบทุกเรื่องมักมีแก่นที่ความรัก ความผูกพัน ที่เชื่อมต่อระหว่างสองโลก 

นับถึงวันนี้ เหม เวชกรก็จากโลกนี้ไป 40 ปีพอดี ทิ้งเรื่องเล่าจากอีกโลกหนึ่งไว้ในวงวรรณกรรมไทย อ่านได้อ่านดี ทุกเล่มค่ะ