‘ การมีใครสักคนในชีวิต เป็นทั้งเหตุผลของการมีชีวิตอยู่ และยังเป็นสิ่งยืนยันว่าเรามีชีวิตอยู่จริงๆ เพราะชีวิตมันช่างเปราะบางเกินกว่าจะอยู่ตัวคนเดียว’
นี่คือความเชื่อส่วนตัวซึ่งแทรกซึมอยู่ในทุกชิ้นงานของคงเดช จาตุรันต์รัศมี ผู้เขียนนิยายภาพรักเปื่อย เล่มนี้ค่ะ
ชื่อของคงเดชอาจไม่คุ้นหู แต่ผลงานของเขาคงคุ้นตากันบ้างละค่ะ จากการกำกับภาพยนตร์ เขียนบท ร้องเพลง แต่งเพลง เขียนคำโฆษณา แม้แต่การเป็นนักแสดง..และวันนี้เขามีผลงานครั้งแรกในฐานะนักเขียนการ์ตูนที่ลงมือแต่งเรื่อง และวาดภาพด้วยตัวเองค่ะ
คงเดชบอกว่า “ เขียนรูปมานานแล้วครับ สำนักพิมพ์ให้โอกาสก็เลยทำซะเลย”
รักเปื่อย เป็นนิยายภาพรักโรแมนติก แนวเปื่อย เหงา เคล้าน้ำตา เรื่องราวของสมบัติผู้มีบุคคลิกแปลกแยก..สำหรับคนอื่นเขาจึงเป็นเพียงแค่อากาศธาตุ..สมบัติหลงรักอ้อม หญิงสาวที่เขาเฝ้าติดตามจนประสบชะตากรรมกลายเป็นซอมบี้อยู่ในโลกใต้พื้นดิน..แต่ด้วยอานุภาพแห่งรักทำให้สมบัติต้องกลับมายังโลกอีกครั้งก่อนที่ร่างกายจะผุพังเน่าเปื่อย
แนวคิดของผู้วาดก็คือ “ คิดว่าความรักจะคงทนอยู่ตลอดมั้ย แล้วถ้าความรักคงทน อยู่ในร่างที่กำลังจะเน่าเปื่อยล่ะ”
รักเปื่อย เป็นการ์ตูนที่ไร้กรอบจำกัด บางหน้าเราอาจเห็นแค่ลายเส้น บางรูปอาจจะลงสี บางทีก็มีแค่คำบรรยาย แต่กลับเป็นเสน่ห์ให้เราหลงรักได้ง่ายๆ..ความคิดน่ารักน่าขันก็มีให้เห็นอยู่เสมอ เช่นตอนที่สมบัติโบกมือให้อ้อม แล้วนิ้วกลางกับนิ้วนางกระเด็นหายไป..ไม่เป็นไร อย่างน้อยสามนิ้วที่เหลือคงทำให้สมบัติส่งสัญญาณ“ไอเลิฟยู”ให้อ้อมได้ตลอดเวลา คงเดชบอกว่าชีวิตคนเรา ไม่มีอะไรสมบูรณ์หรอกค่ะ
หนังสือ “ตุ๊กตูน” ควายกินข้าวหมาเก้าหาง ผู้หาพันธุ์ข้าวให้มนุษย์ปลูกกิน
“หลายปีมานี้แล้ว มีข่าวลือกันขึ้นว่าเกิดมีปีศาจดุขึ้นใหม่ที่บางพระโขนง บางปากก็กล่าวว่าปีศาจนี้คือตัวนางนากที่ขึ้นชื่อลือนามมามากแล้วนั้นกลับมา เที่ยวหลอกหลอนคนใหม่ ”
ทุกชาติทุกภาษาสอนคล้ายๆกันค่ะ ว่าชีวิตคนเราก็เหมือนกับละคร มีสุข มีทุกข์ มีเศร้า ปะปนกันไป แต่มีอยู่อย่างหนึ่งนะคะที่ชีวิตแตกต่างจากละคร นั่นก็คือละครต้องซ้อมก่อนแสดง แต่ชีวิตจริงมักไม่มีโอกาสซ้อม
