วันนี้อ่านได้อ่านดี ชวนคุณผู้ชมไปเที่ยวอำเภอแว้ง จังหวัดนราธิวาสค่ะ สัมผัสวันวานที่ผ่านพ้นไปสี่สิบกว่าปี กับหนังสือ แว้งที่รัก ของชบาบาน หรือ ดร.ขวัญฤดี อัตวาวุฒิชัย ค่ะ
“ เป็นเรื่องเล่าที่ย้อนไปสี่สิบกว่าปี เป็นครอบครัวไทยพุทธ ที่ไปอยู่กลางหมู่ชาวมุสลิม โดยไม่มีความแปลกแยก ”
ชบาบาน พาเราเพลินไปกับเรื่องเล่าที่มีชีวิตชีวา เพราะทุกตัวละครมีชีวิตอยู่จริง จากเด็กวัยซน จนเติบใหญ่
“ ทางจากแว้งไปสุไหงโก-ลกสมัยโน้นมีเพียงเส้นทางเดียว เป็นถนนตัดผ่านสวนยางและป่าทึบ แว้งไม่มีรถยนต์วิ่งเหมือนที่อื่นเขา ทุกคนต้องเดินเหมือนกันหมด ไม่ว้าแขก ไทย หรือจีน ส่วนมากจะใช้เวลาเดินกันร่วมครึ่งวัน จึงถึงจุดหมายปลายทาง ”
กว่าสิบบท ล้วนให้อารมณ์ละมุนเหมือนจะให้เราดิ่งไปกับอดีตอันงดงาม “ วันฮารีรายอใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว อำเภอแว้งทั้งอำเภอ ดูตื่นเต้นมีสีสันชีวิตชีวากว่าปรกติมาก “
ไม่เพียงเนื้อหา ภาพประกอบก็น่ามอง สอดคล้องกัน ซึ่งคุณนฤมล สุวรรณอ่อน บรรณาธิการบอกว่า ” ใช้เวลานานเพราะจะต้องให้ผู้เขียนกับคนวาดภาพประกอบมาเจอกัน ”
ผู้เขียนละเอียดละออในการอธิบายที่มา ความหมายไว้ทุกหน้า โดยไม่กวนสายตาผู้อ่าน เช่น แช แปลว่าปู่หรือตาก็ได้ เช่นเดียวกับโต๊ะ แปลว่าย่าหรือยายก็ได้
บางครั้งก็ให้บทสนทนาของเด็กเป็นตัวให้ข้อมูล ด้วยคำพูดสมวัย โดยไม่ฝืดฝืน
“ ตันหยงมัส ก็แปลว่าแหลมทอง เหมือนในเพลงที่ร้องกันไงเล่า ”
“ สุไหงก็อันเดียวกับสุงา-คลองใช่ไหมล่ะ โก-ลก ก็อันเดียวกับฆอเลาะ ก็กริช ไง สุไหงโก-ลก ก็แปลว่าคลองกริช ฉันว่าแปลง่ายจะตาย ”
