คุณรู้จักประเทศเซียร่า ลีโอนมั้ยคะ ประเทศในอัฟริกาที่เคยมีภาพยนตร์เกี่ยวกับการตามล่าหาเพชร Blood Diamond ที่ลีโอนาโด ดีคาปริโอ แสดงนำน่ะค่ะ
ในบทบันทึกเหตุการณ์จริงนั้นร้ายกาจกว่าที่เราเห็นในภาพยนตร์หลายเท่านัก
A long way gone ของอิชมาเอล บิช แปลโดยคำเมือง เป็นเรื่องจริงของเด็กชายวัยสิบสองที่ต้องกลายเป็นกองทหารเด็กที่โหดเหลือเชื่อ เพื่อให้ชีวิตตนเองรอด
เรื่องเริ่มต้นด้วยเด็กชาย 3 คน เดินทางจากบ้าน เพียงเพื่อจะไปดูดนตรีแร้พร้องเพลงฮิบฮอพประสาเด็ก ไปได้แค่กลางทาง จู่ๆเสียงปืนเสียงระเบิดก็ดัง แล้วก็เห็นผู้คนเตลิดหนีเลือดท่วมร่างตามๆกันมา โลกวัยเยาว์จบลงในวันนั้น
“ ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้น อุ้มลูกที่ตายแล้วมาด้วย พร่ำพูดแต่ว่า พ่อจะพาไปโรงพยาบาลนะลูก ลูกจะไม่เป็นไร
ผู้สูญเสียรายสุดท้ายที่เราเจอในวันนั้น เป็นผู้หญิงที่มีทารกมัดติดหลังมา เลือดเด็กไหลย้อยชุ่มเสื้อของคนเป็นแม่หยดลงพื้นตามหลังเป็นทาง”
พอแค่นี้ก่อนนะคะ สำหรับบทแรก เพราะเหตุการณ์ยิ่งหดหู่มากขึ้นเรื่อยๆในทุกหน้าที่ผ่านไป แต่คนอ่านจะค่อยๆชินกับสถานการณ์ไปพร้อมๆกับเด็กชายอิชมาอิล ตั้งแต่วันที่จับปืนครั้งแรก จนเมื่อเขาเสพติดความรุนแรง กลายเป็น Child Soldier หรือทหารเด็กเต็มตัว
เรื่องราวของอิชมาอิล บีช มาถึงเราคนอ่านได้ เพราะเขาคือหนึ่งในผู้รอดจากสงคราม เป็นสงครามกลางเมืองที่คนชาติเดียวกัน ลุกขึ้นแก่งแย่งอำนาจ มีประชาชนเป็นตัวประกัน ต่างฝ่ายต่างทำร้ายผู้คน กว่าสหประชาชาติจะเอื้อมมือมาถึง ประเทศก็บอบช้ำเกินเยียวยา
เรื่องสั้นศตวรรษ มนัส จรรยงค์ คือหนังสือเล่มเล็กๆที่รวมผลงานเรื่องสั้นชั้นครูไว้ถึง 
ผู้ชายที่มีใบหน้าเปื้อนยิ้ม และแววตาของความใจดีผู้นี้ มีชื่อว่าเจมส์ เฮอเรียต สัตวแพทย์ผู้ที่เขียนเล่าเรื่องราวอาชีพการเป็นหมอสัตว์ของเขาผ่านหนังสือที่มีชื่อว่า “เกือบไม่ได้เขียน”
คุณเคยไปอยู่ในที่ที่หนาวมากราวกับอยู่ในตู้เย็นมั้ยคะ
คุณมีเรื่องราวประทับใจเกี่ยวกับแม่มากน้อยแค่ไหนคะ
