โตเกียวทาวเวอร์ เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่มที่เข้ามาตามหาฝันในโตเกียว โดยมีแม่ทำงานหนักอยู่ที่บ้านนอก ชื่อภาษาไทยของหนังสือคือ ผมกับแม่และพ่อในบางครั้งคราว แต่เมื่อเป็นซีรี่ส์ฉายในทีวีไทย ชื่อแม่ครับผมรักแม่ ถ่ายทอดความได้ตรงประเด็น จี้ใจ จนคนดูหลายคนต้องรีบไปอ่านหนังสือ

ผู้เล่าคือ ลิลี่ แฟรงกี้ หรือนาคางาวะ มาซายะ บันทึกเรื่องราวที่แสนจะธรรมดา ด้วยชั้นเชิงการเล่าที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว แม้ในจุดที่เป็นปมปัญหา เขาก็สามารถเรียกรอยยิ้มจากคนอ่านได้

“ แม่อุ้มผมแล้ววิ่งไปยังห้องรับแขกราวกับนักกีฬารักบี้ พ่อพังประตูกระจกกรอบไม้ แล้วเดินทั้งรองเท้าเข้ามาตามทางเดินในห้อง ผลักย่าที่ร้องเสียงหลง ไล่ตามแม่ที่หนีหัวซุกหัวซุน แม้แต่หน่วยรบพิเศษที่บุกเข้าโจมตีกลุ่มโจรในฐานที่มั่นยังเข้ามานุ่มนวลกว่านี้เลย “
แต่ประเด็นสำคัญของโตเกียวทาวเวอร์ คือความรักความผูกพันระหว่างลูกชายกับแม่ ผู้ซึ่งรับบทซิงเกิ้ลมัมอย่างหน้าชื่น ส่วนลูกชายก้ไม่ได้รู้สึกเป็นปมด้อย

“ แม้ทั้งสองจะหย่าร้างกัน และในอนาคตอาจไม่พบหน้ากับอีกเลยจนชั่วชีวิต แต่ผมก็จะยังคงพบคนทั้งสองอยู่ ”

ประโยคง่ายๆ ของลิลลี่ บอกความเป็นคนมองโลกในมุมมองที่ลูกผู้ชายควรเป็น

“ เพื่อนรุ่นเดียวกับแม่ เลี้ยงหลานและใช้ชีวิตวัยชราอย่างเรียบง่ายกันแล้ว แต่แม่ยังแปะกอเอี๊ยะที่เอว และทำงานอยู่คนเดียวลำพัง

ส่วนผมยังอยู่ในขุมนรกแห่งอิสรภาพที่โตเกียว เล่นการพนันและเที่ยวกลางคืนเป็นกิจวัตร ทั้งยังให้แม่ส่งเงินมาแทบทุกเดือน ”

เหมือนเรื่องชีวิตธรรมดา แต่กลวิธีการเล่าไม่ธรรมดา หนังสือเล่มนี้จึงได้รับรางวัล “ฮอนยะไทโช” ซึ่งมอบให้กับหนังสือที่ร้านหนังสืออยากวางจำหน่ายมากที่สุด เมื่อถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์และซีรี่ส์ดัง ก็กวาดรางวัลมากมาย แต่ถ้าใครรักตัวอักษร ลองอ่านหนังสือแล้วจะวางไม่ลง และอาจมีน้ำตาค่ะ เพราะผู้แปลเป็นไทยก็ยังรู้สึกเช่นนั้น

โตเกียวทาวเวอร์ นิยายญี่ปุ่นที่พิมพ์ซ้ำถึง 18 ครั้งในครึ่งปี แปลเป็นไทยให้อ่านได้อ่านดี อ่านแล้วอยากทำอะไรดีๆเพื่อแม่ค่ะ