ขออภัยที่ต้องเปิดภาพแรกด้วยภาพนี้นะคะ ภาพของเท้า ที่มีขนาดเล็กสั้นพอๆกับขนาดของซองบุหรี่
หญิงจีนสมัยโบราณต้องมัดเท้าตั้งแต่อายุสามสี่ขวบ ไม่เกินหกขวบ เพื่อให้หักงอได้รูปทรงที่เรียกว่าเท้าดอกบัวทองคำ อยากทราบรายละเอียด ต้องอ่านเรื่องนี้ค่ะ 
จดหมายลับไป่เหอ เขียนโดย ลิซ่า ซี แปลเป็นไทยโดย วิภาดา กิตติโกวิท จดหมายลับที่ว่าเป็นภาษาเขียนที่ประดิษฐ์ขึ้นโดยผู้หญิงจีนในยุคร้อยปีก่อน ที่ไม่มีโอกาสเรียนหนังสือ สร้างอักษรพิเศษที่เรียกว่า หนี่ซู รู้กันเป็นการเฉพาะระหว่างเพื่อน สื่อสารกันผ่านลายปัก
เรื่องราวของจดหมายลับไป่เหอ คือบันทึกชีวิตหญิงจีนปลายศตวรรษที่สิบเก้า ที่มีคตินิยมว่าต้องมัดเท้าให้เล็กที่สุดเท่าที่จะเล็กได้ ไม่เช่นนั้นจะเป็นที่รังเกียจ แม่จึงต้องมัดเท้าลูกทั้งน้ำตา
“ แม่ล้างเท้าให้ ขัดด้วยสารส้มเพื่อทำให้เนื้อเยื่อหดตัว ตัดเล็บเท้าฉันจนสั้นที่สุดเท่าที่จะสั้นได้ เอาผ้ามัดเท้าแช่น้ำเพื่อมัดทั้งเปียกๆ เมื่อแห้งจะตึงแน่นยิ่งขึ้น
แม่จับปลายผ้าด้านหนึ่งวางทาบลงบนหลังเท้า แล้วพันรอบนิ้วเท้าสี่นิ้วก่อนไล่ลงมาพันรอบเท้า จากนั้นไปที่ส้นเท้า .. จุดประสงค์คือดึงให้นิ้วเท้ากับส้นเท้ามาจบกัน
นับจากนี้ไปอีกสองปี ฉันจะไม่ได้รับอนุญาตให้ลงไปข้างล่างอีกเลย
พอวันที่สี่ เราแช่เท้าที่มัดไว้ลงในถังน้ำร้อน แก้ผ้ามัดออก แม่และอาตรวจเล็บเท้าของเรา เฉือนหนังที่ด้านและหนาทิ้ง ”
จากวัยลูกสาวที่ต้องเริ่มมัดเท้าราว 6 ขวบ สู่วัยปักปิ่น สัญลักษณ์ของการหมั้นหมาย เรื่องราวชีวิตไป่เหอเพิ่งเริ่มต้น เธออดทนอยู่กับกรอบจำกัดความคิดที่คนยุคนั้นยอมรับ โดยไม่อาจกำหนดชะตาชีวิตตนเองได้ 
คุณนัยนา รัตนวรรณ บรรณาธิการบอกว่านี่คือการประกาศความมีตัวตนของสตรี ในอีกโลกหนึ่ง โลกที่เกิดมาเพื่อรับใช้ ตลอดชีวิต และที่สะเทือนใจยิ่ง ก็คือความเจ็บปวดของแม่ ที่ทำไปก็ต้องร้องไห้ไป เพราะใจแม่นั้นเจ็บยิ่งกว่าลูกร้อยเท่า หากไม่มัดเท้า กลายเป็นสะใภ้ตีนโต ก็จะไม่เป็นเพียงทาสสามี หากแต่จะต้องรองรับความต้องการทางเพศของผู้ชายทั้งบ้าน
จดหมายลับไป่เหอ เรื่องราวของมิตรชั่วชีวิต ที่ผู้เขียนถ่ายทอดเบื้องหลังประวัติศาสตร์ได้อย่างงดงาม แม้ในความเจ็บปวด อ่านได้อ่านดี ขอแนะนำผู้ที่คิดว่าตนทุกข์ ให้อ่านจนจบ แล้วความทุกข์จำทนของไป่เหอ จะเป็นกำลังใจให้คุณค่ะ
